سفر کسرا

این اولین بار نبود که قهرمان در مسابقه های جهانی شرکت کرده بود، اما اولین بار بود که به جای این که اول بشود دوم شده بود و اولین بار بود که استقبال به این مفصلی و گرمی بود، چون که اهل محل می خواستند به قهرمان خودشان بگویند که هیچ مهم نیست که اول نشده و دومی هم هیچ دست کمی از اولی ندارد. جلوی در خانه ی قهرمان یک تاق نصرت زده بودند و جلوی در باشگاه ورزشی محله یک تاق نصرت دیگر زده بودند. سر راهش گاو و گوسفند قربانی کردند و دایره و دنبک زدند و همه ی اهل محل ساعت ها در دو طرف خیابان سر پا ایستادند چشم به راه آمدن قهرمان... و قهرمان که آمد، از سر و کول هم بالا می رفتند تا او را بهتر ببینند... قهرمان میان مردم مثل این بود که قهرمان اول دنیاست. گریه می کرد، همه ی مردم گریه می کردند. می خندید، همه ی مردم می خندیدند. قهرمان اول دنیا روی دست مردم، معلوم نبود چرا گریه می کرد و چرا می خندید.