گنج و خروشی ز آن سوی آوردگاه

لفته: ستوان راستگو ، شما فرمانده‌ی پاسگاه اینجایی، با جنگ غریبه نیستی و می‌دونی کار این اسلحه چیه...! این تفنگ باید این روزها تو اسلحه خونه خاک بخوره؟‌ اگه این اسلحه رو تحویل‌تون بدم، یه گوشه از خاک ایران بی‌نگهبان می‌مونه! 
ستوان راستگو: (آه می‌کشد) کاش اسم تو رو می‌ذاشتن آرش
لفته:‌ آرش؟‌ مگه لفته چه‌شه؟
ستوان راستگو: هیچ‌چی. تو درست می‌گی. لفته هم قشنگه. این آدم‌هان که به اسم معنا می دن. کاش دت من بود و تفنگ رو ازت تحویل نمی‌گرفتم