گفت وگو با فرانسیس بیکن

درباره کتاب:

لندن. زمستان. رفتن به دیدار فرانسیس بیکن برای شروع آخرین گفتگویی که به آن رضا داده بود؛ ولی بعد می گوید “در خصوص نقاشی نمی شود حرف زد. نه، نمی شود. ” گشاده رویی هنرمند نابغه، خاکساریِ حاصل از کارِ سخت است. سرانجام حرف می زند، گرچه متفاوت از آنچه انتظار می رفت، ولی حرف زد، در سایه روشن آتلیه، در خم کوچه، در شب کافه ها؛ تا طرح دوبارۀ پرسشها حرف می زد.

ایام کودکی، دوستان، دیدارها، هنر و خلاقیت، و همیشه و همواره کار. خبر نداشت هنوز- هیچ کس خبر نداشت – ولی بی پرده ترین و حیرت انگیزترین علائم چند هفته پیش از خاموش شدنش سجاف گوشۀ زندگیش شده بود، در نگاهِ نقش شده بر تابلویش نمایان بود. از ورای اسطوره سرانجام انسان سر بر می آورد. فرانسیس بیکن، با سیطره بر نقاشی قرن بیستم و حتی پس از آن، چیزی را که باید وصیت نامه اش بدانیم بی دریغ به ما هبه کرد.