طاهره طاهره عزیزم (نامه های غلامحسین ساعدی به طاهره کوزه گرانی)

انتشار نامه‌ها و نوشته‌هایی از این گونه، آن هم در سرزمین ما، همیشه هم راه با دودلی بوده‌اند. هیچ یک از ما تمایلی به انتشار نامه‌های عاشقانه‌مان نداریم. شاید بسیاری از ما تمایلی به انتشار نامه‌های خانوادگی‌مان هم نداشته باشیم. همهٔ ما نوشته‌هایی، در جایی دور از دسترس دیگران داریم، که نمی‌خواهیم کسی آن‌ها را ببیند. نامه‌های این کتاب بخشی از زندگی یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان این سرزمین و در نتیجه بخشی از تاریخ ادبیات معاصر ماست. از سوی دیگر این نامه‌ها بخش بسیار خصوصی زندگی یک انسان به نام غلام حسین ساعدی است. و ناشر در تردید میان این دو نکته. طاهره و غلام‌حسین هرگز به هم نرسیده‌اند و این عشق بی‌وصل پایان یافته است. غم فراق و اندوه عشق تا زمانی که در جهان خاکی بوده‌اند هم راه‌شان بوده است. شاید این کتاب بهانه و دلیلی شود تا آن دو در جهانی دیگر و یا زنده گی‌ای دیگر به هم برسند.، شاید مرهمی باشد بر اندوه عشق غلام حسین و راز پنهان طاهره، شاید...

کتاب شامل 41 نامه از غلامحسین ساعدی به طاهره کوزه‌گرانی‌ست و در چاپ دوازدهم همراه با تصاویر نامه‌ها و عکس‌های آن دو به چاپ رسیده است.

غلامحسین ساعدی (گوهر مراد) پزشک، نویسنده و از اعضای اولیۀ کانون نویسندگان ایران، در سال ۱۳۱۴ در تبریز به دنیا آمد و در سال ۱۳۶۴ در پاریس درگذشت. رضا براهنی ساعدی را در کنار بیضایی و رادی از ستون‌های اصلی نمایشنامه‌نویسی ایران می‌دانست. ساعدی از ابتدای دهۀ ۱۳۳۰ نوشتن را در تبریز آغاز کرد. اوایل دهۀ ۱۳۴۰ به تهران نقل مکان کرد و وارد محافل ادبی پایتخت شد و به عنوان نویسنده‌ای حرفه‌ای شناخته شد. او همواره دغدغۀ اجتماعی داشت و آنچنان که خود می‌گفت، سعی می‌کرد موقعیت‌های هولناک انسانی و اجتماعی را مثل یک جراح تشریح کند و بشکافد. در دوران جوانی به دلیل عضویت در فرقۀ دموکرات آذربایجان مدتی در زندان تبریز زندانی شده بود. در دهه ۱۳۵۰ نیز به دلیل فعالیت‌های سیاسی و نوشته‌های انتقادی‌اش توسط ساواک بازداشت شد و یک سال را تحت شکنجه و بازجویی گذراند. با تمام اینها ساعدی تا آخر عمر دست از فعایت‌های خود برنداشت و همواره منتقد وضعیت حاکم بود. ساعدی نویسنده‌ای رئالیست با نثری ساده و بی‌تکلف است. آدم‌های داستان‌های او عموما در جهل و فقر دست‌و‌پا می‌زنند و همیشه اتفاقی هولناک و فاجعه‌بار در شرف وقوع است. تخصص ساعدی در روانشناسی به او کمک کرده تا وضعیت شخصیت‌هایش را به خوبی کند‌و‌کاو و تحلیل کند و به ریشه‌های اتفاقات داستان برسد. «عزاداران بیل»، «واهمه‌های بی‌نام و نشان» و «ترس و لرز» از معروف‌ترین کتاب‌های او هستند.