میخواهم بخوانم
در حال خواندن
خواندم
دوست داشتم
دوست نداشتم
0
0
0
0
0
جوراب ساق بلند سفید (هیرمند)
دي. اچ. لارنس نويسندهی ناممكنهاست، يا به عبارت بهتر نويسندهای است ناممكن؛ اگر برای هر شاعر يا نويسندهای قائل به خانوادهای باشيم كه او را دربرمی گيرد، بیگمان بايستی لارنس را نيز در خانوادهای از ديگر شاعران و نويسندگان ناممكنی قرار دهيم كه بيش از حد معاصرند، بدان معنا كه هماره خود را از گذشته به آيندهای میافكنند كه هميشه پيش روی ماست، نه در پسِ ما، كه هيچگاه نمیتوانيم آنان را در زمانهی خود جا دهيم؛ شاعران و نويسندگانی همچون فردريش نيچه و ژرژ باتای. چه ممنوعيت انتشار آثار لارنس در اروپا و امريكا تا دههی 1960 و چه شهرت روبهفزونياش در چند دههي اخير، بهعنوان نويسندهاي رُسوا، هر دو پيشزمينهاي بسیار گمراهكننده به مخاطبِ آثارش داده است. آنچه لارنس در پی آن است هماهنگي رمانتيک انسان با طبيعت است، با تمام خشونتی كه در آن هست، و البته رابطهی انسان با انسان به واسطهی طبيعت، و نه از طريق قانون يا قراردادهاي اجتماعی.
