موری

چرا هرچه در این عکس ها می نگرم، چیزی از خودم نمی یابم؟ البته برخی نشانه ها تپش قلبم را بیشتر می کند. مثل آن شال قرمز دور گردنت یا آن چال که با هر لبخند روی گونه ات می افتاد، و نامت که ورد زبانم بود، یا صدایت که هنوز از جایی بی نشان می شنوم. انگار از دور صدایم می زنی، یا عطر آن روزهایت که عجیب به عطر دلخواه هفت سالگی ام شبیه بود و هر وقت که مثل حالا در مشامم می نشیند تلخ شیرینم می کند. مگر می شود این ها از یادم رفته باشد. هنوز صدای خنده هایت در گوشم است. آن چال روی گونه ات یادم است؛ چالی که مرا به چاه شیدایی می انداخت و این روزها به چاه حسرت.