ماندن

گزیده ای از کتاب

زندگی هم مثل همین لودرهای زرد است؛ ماشینی است برای کشف بی تفاوتی و بی حسی. آدم های دور و برمان میمیرند و ما زنده هستیم و به زندگیمان هم ادامه می دهیم. ننه صفیه شده بود مثل عروسک مومی خاک گرفته ای توی یک موزه. دلم می خواست باز بچه می شدم و مثل تمام عصرهای همان پاییز شال و کلاه می کردم و می رفتم خانه اش که رو به روی در همیشه بسته ی امامزاده یحیی بود. دایی حسین رفته بود و دلم می خواست حس مفید بودن را هرجوری شده برگردانم به ننه صفیه، ولی شدنی نبود. تمام دنیایش دایی حسین بود.