اکران مدرنیسم

به باوردلوز، امر واقع مدرن آن است که ما دیگر به این جهان هیچ باوری نداریم. ما حتی به رخدادهایی که برای مان حادث می شوند، رخدادهایی نظیرعشق ومرگ، نیز باور نداریم؛ گویی آنها صرفا به طرزی نیم بند به ما مربوط اند. پیوند میان انسان و جهان گسسته شده. از حالا به بعد این پیوند باید به ابژه ی باوربدل شود: امرناممکنی که صرفا می تواند در چارچوب یک ایمان و باور احیا شود... سینما نباید جهان را به فیلم بدل کند؛ بلکه باید باور به این جهان را به فیلم بدل کند، یعنی تنها پیوند ما را... پیوندی که باورما به این جهان را احیا می کند. این است قدرت سینمای مدرن.