شاخ

درباره کتاب:

شب مان همین طوری شروع شد. به خوبی وخوشی، با هِرّه وکِرّه. از غروب همین طور رفت وبرگشتی متلک های تکراری مان را ردوبدل می کردیم به عشق ته شب. تاریک که شد سنگر بالا را صفا دادیم. از چراغ اول به بعد، دیگر همین طور حرف توی حرف بود که می آمد و می پیچید. خوب که گل انداخت کار به درخت هم کشید، از درخت گفتیم. دو سه کامی هم از دختره. همین طور دروتخته می کردیم و می رفتیم جلو. این طور وقت ها کسی پابند حرفش نیست، همه سعی می کنند یک جوری همه چیز به خوبی وخوشی تمام شود. کلِ وقتی که بابتش خرج شد، نشسته بودیم پای علاء الدین. با این حال سیا، معلوم نشد روی چه حسابی، پُست یک را به حساب خودش زد. سنگر دستی بزرگی داشتیم بالای نیمچه تپه ای که از چهار طرف افق داشت. سایه بان زپرتی یی هم زده بودیم بالای سرمان، با چهارتا دسته بیل و چندتایی گونی. نیم متری کنده بودیم و یک ردیف گونی هم چیده بودیم دورتادورش. همین که ایرادی نمی گرفتند بس بود. عین چند ماهی که آن جا بودیم نه کسی را دیدیم نه کسی ما را، به چه دردمان می خورد دو ردیف؟