سرمه خورشید

در یکی از سروده های این کتاب می خوانیم:

من مرغ کور جنگل شب بودم

باد غریب، محرم رازم بود

چون بار شی بروی پرم می ریخت

تنها به خواب مرگ، نیازم بود

هرگز ز لابلای هزاران برگ

بر من نمی شکفت گل خورشید

هرگز گلابدان بلور ماه

بر من گلاب نور نمی پاشید

من مرغ کور جنگل شب بودم

برق ستارگان شب از من دور

در چشم من که پرده ظلمت داشت

فانوس دست رهگذران، بی نور