قرار جان و دل

درباره کتاب:

در سختی آن روزهای بر باد رفته آرزوی فردایی روشن و آزاد را داشتم و اعتراف می کنم گاهی راضی می شدم به نبودن خودم... یا حتی تو! فردای آن روزها رسید و شد امروز بدون رسیدن به آنچه می پنداشتم! باز هم اعتراف می کنم آرزوی امروزم شده است نام تو حضور سایه تو، یا فقط هرم نفسی از تو هرچند که بریده بریده بیرون می آمد! آن روزها گذشت اما بدگمانی ها مثل خوره از درون شروع می شود و زود به زندگی و روابط آدم ها سرایت می کند و وقتی از همان ابتدا مهارش نکنی وجودت را پر می کند از سیاهی که دیگر هیچ چیز جلودارش نیست! در آن حال دیگر نه قراری می ماند برای دل و نه آرامشی برای جان.