آب آسمان

درباره کتاب:

آذردختِ بهرامی در آب، آسمان چنین می نویسد:
…حلقه ای از مریم را دور چشم ها، گردن، سینه، بازو و پاهایت می پیچم و گره کوری می زنم و تو را روبه رویم می نشانم. از حالا به بعد نه می توانی به خوابم بیایی و نه به خیالم. یعنی نمی گذارم بیایی، دیگر تمام شد…

…کاموایی مشکی را به نماد حلقه ای از هویت دور سرت می پیچم و گرهی می زنم، دکمه ای را به رنگ دکمه ی پیراهنت با دو کوک درشت به سجاف لباست می دوزم و نخ را با دندان می کنم، از این که این قدر نزدیک شده ام که ناراحت نشده ای، شده ای؟ تو که از اول هم بدت نمی آمد، این من بودم که جنبه نداشتم…