خانواده ی خوشبخت

درباره کتاب:

در خانواده ی خوشبخت تمام امکانات عقلانی شدنِ امور در نهایت به عدم ختم می شود، گویی هرکدام از شخصیت های نمایش در برابر جریان های گاه و بی گاه گرایش به عقلانیت پا پس می کشند... در این نمایشنامه همه ی گزینه ها، در عین نظم و دقتشان، به بی معنایی تام ختم می شوند. گویی همه چیز در بی معنایی تمام عیار معنا می یابد. نه از مرگ خبری هست، نه از جنایت و نه حتی لحظات ناب عاشقانه. همه چیز، مانند سکانس پایانی فیلم باشگاه مشت زنی در عدمِ اتفاق فرومی ریزد؛ همه می ایستند و در سکوت و به طیب خاطر فروریختن ساختمان ها و نابودی جهان را به نظاره می نشینند...