نعش کش

درباره کتاب:

و قطع می کنم. با مترو می­روم ایستگاه حقانی و از آن جا می­روم پارک طالقانی. الان دیگر دقیقاً می­شود گفت گم گشته ای دارم. لابه لای درخت ها قدم می زنم. فکر بنز یک آن رهام نمی کند. به یاد داستان شب های روشن داستایوسکی می­افتم، بنز با آن رنگ آلبالویی اش یک لحظه در آسمان تیره ی زندگی­ام درخشید، جرقه­ای زد و محو شد. بعد در پس پشت ذهنم آن چشم ها شکل می گیرند و می­فهمم دیگر نمی توانم آن درشتی نامعمول و آن تاریکی و ابهامش را فراموش کنم. اصلاً هم به یاد آن بریدگی روی گونه یا شکستگی گردن یا آن دست آویزان از کتف نمی افتم. همه چیز فقط در آن چشم ها خلاصه می شود؛ چشمانی گشوده بر جهانی ناشناخته و کشف نشده. مهم تر از همه این که حالت نگاهش نشان می داد که من هم فکر او را به خود جلب کرده ام. امواج عاطفی زمانی تسخیرکننده اند که بازخورد داشته باشند.